අවමවාදී පවුලක සතුටු ගමන

අවමවාදීන් ලෙස පවුලක් හැටියට ජීවත් වීමේදී සුදු පැහැති නිවසක් අවශ්‍ය යැයි කියන්නෙ නෑ ..

ඒ කියන්නෙ බඩු මොකුත් නැතුව යන්තම් වතුර බොන්න එක කෝප්පයයි, එක පිඟානයි,
ගෙදර වාඩි වෙන්න පුටුවයි තියෙන්න ඕන වගේ අදහස් ගන්න එපා,

ඔබේ ආර්ථිකය ආදිය එක්ක භෞතික දේවල් වල ප්‍රමාණය වෙනස් වෙන්න පුළුවන් .

නමුත් පවුලක් විදියට ප්‍රමාණයට වඩා ගුණාත්මකභාවයට මෙහිදී මුල්තැන දීමයි සිදු කරන්නේ…

පවුලක් විදියට මෙය ක්‍රියාත්මක කරන්න නොහැකියි කියලා කෙනෙක් කීවොත් , ඇත්තටම දරුවන් ඉන්න පවුලක් කියන්නේ අවමවාදී සංකල්පය ක්‍රියාත්මක කරන්න සුදුසුම පවුලක්.

ඒ වගේම තනි පුද්ගලයෙකුට වුණත් !

ආර්ථික වශයෙන් ගත්තත් දරුවන් ඇතුලු පවුලක අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් උපයන මුදල එක්ක සතුටින් ඉන්න ලැබෙන්නේ අවමවාදී මිනිසුන්ට.

ඒකට හේතුව තමයි ණය බර අඩු කරගෙන,
ජීවිතේ ප්‍රමුඛතා වලට ඉඩ දීලා ඔලුවටත් බරක් නැතුව නිරවුල් මනසකින් ජීවත් වෙන්න පුළුවන් වෙන එක.

පවුලක් විදියට අවමවාදීන් වෙන්න පවුලේ සාමාජිකයන් සියල්ලටම මනාලෙස පුහුණු කරන ලද සංයමයක් අවශ්‍යයි.

ආධ්‍යාත්මික සුවදායිතාවය විදියට කාගේත් ආගමෙන් ලැබෙන්නේ මීට මනා රුකුලක්.

ඔබේ ආගම කුමක් වුණත් එහි ඇති ධර්මය සත්‍යයක්.
හැම ආගමකම කියා දෙන්නේ සත්‍යය.

අපි වගේම අපේ දරුවන් කුඩා කාලෙ ඉඳන්ම ආගමට දහමට යොමු කිරීම තමයි මෙතනදි ඔවුන්ගෙ මනස හදන්න පුළුවන් පහසුම ක්‍රමය.

මම බෞද්ධයෙක් විදියට මගේ දරුවන් එක්ක පන්සිල් සමාදන්වීම,
පිරිත් සච්ඡායනා කිරීම, භාවනා කිරීමට හුරු කිරීම,
ඒවායේ ආනිශංස කියාදෙමින් මනස ශක්තිමත් කිරීමට දිනපතාම උත්සහ ගන්නවා.

අවමවාදය කියන්නේ අපූරු ගමනක්.!

ගමනාන්තයක් නෙවේ.

ඒ ගමන ආරම්භ කිරීමයි වැදගත් වෙන්නේ